Samandıra’dan Sarıgazi’ye geçen otobüsün camına yaslanıp gün ışığını izlerken aklım hep aynı sıcaklıkta; tenimin altında kıpırdayan o derin, ağır sıcaklık. Abdurrahmangazi’nden geçerken bile vücudumun her noktası o sıcaklığı taşıyor, adeta tenim geceyi davet ediyor. Sancaktepe Millet Bahçesi’nin karanlık yollarından geçerken bile içimdeki ritim hiç durmuyor.

Karşımda duran kişi o sıcaklığı kendi teninde hissetmek isterse, gerisi tamamen ona kalıyor; sen bu sıcaklığı ne kadar taşıyabilirsin?