Sancaktepe Millet Bahçesi’nden başlayan bir yürüyüş, Abdurrahmangazi’ne sapınca apartman koridorunda bitiyor. Şehir ışıkları camdan içeri süzülürken, ben de aynı ışıklarla birlikte kapıyı aralıyorum; uzun sarı saçlarım omuzlarımdan dökülüyor, dudaklarım hafif nemli.

İçeri adım atar atma dilini yavaşça tadına bakıyorum, tatlıyı uzun uzun emerek, sonra da hızla yutarak. Sancaktepe Şehir Hastanesi’nin yakınındaki bu odada zaman duruyor; tek istediğim, dilimi teninde daha derin gezdirmek.